اولین خان قلم کافه گردی منو هستش . نمی دونم با چه قلمی نوشتنش ولی چون خونده نمیشه یا خونده هم بشه نمی دونی چی نوشته توش اصلا جای خوبی برای قلم ها نیست چون ناخوداگاه بین قلم ها دعوا راه می افته یکی می گه قلمی که این منو رو نوشته چقدر با کلاس بوده چیزی نوشته کسی ازش سر در نمیاره و بهتر همین کافه رو پاتوق کنیم خیلی coolیکی دیگه میگه وااااا یعنی چی قلم مرکب پس داده فقط و این حرکت خیلی زشتی و این طوری میشه که رابطه چند تا قلم که از قدیم رفیق بودن سر یک کافه شکر آب میشه . من که شخصا برای این که ابروم بین قلم های دیگه نره موقع سفارش می گم مثل همیشه :) . دیگه این به خلاقیت قلم گیر ربط داره چی برام حاضر کنه^-^ از این که بگذریم با خان دوم رو به رو میشیم . اصلا فلسفه کافه و کافه گردی یعنی جای دنج برا ریلکس کردن و گپ زدن با دوستان ولی مگه قلم های دیگه میذارن ؟ هر قلمی یا به تو ذول زده یا کاری کرده تو مجبور بشی بهش ذول بزنی،هرچقدرهم قلم مودبی باشی و سرت فقط نوک تراش نخورده خودت رو ببینه باز نمی تونی توجه ت رو از قلم دون هایی که جلو کافه پارک میشه اونم دوبله یا سوبله برگردونی . یک مدت هم هست که مد شده قلم ها همین که میشینن سر میزشون هاله ای از دود و دم بالا سرشون تشکیل میشه . حالا اگه قلمی خوشش نیاد یا مشکل تنفسی داشته باشه به بقیه چه ( ! ) چون تابلو دود و دم در مکان عمومی ممنوع بالا سرش زده ش

بیاین نگاهی به زندگی کتابی افراد مشهور و ثروتمند بندازیم . مسی و رونالدو سوپر فوتبالیست های جهان علاقه ای به مطالعه ندارن . بیل گیتس تا قبل از مشهور شدن فقط یک نابغه کد نویسی بود . نه طرفدار نویسنده خاص و یا ادبیات . استیو جابز هم هِپی دانشگاه گریز و معتا به هروئین بیشتر نبوده که به واسطه شرایط جامعه ای که توش زندگی می کرده و چیزی که عموم به اون نبوغ می گن یکی از پیشگام فناوری عصر حاضر لقب گرفت. شاید از بین نوابغ علمی فقط توماس ادیسون بود که خوندن و خط نوشتن رو از روی کتاب های ادبی یاد گرفت البته خوش بختانه ادیسون دغدغه ادبی نداشت ولی چون توسط مادرش در خانه مجبور به سواد آموزی بود به خوندن و یادگیری از روی کتاب های حاضر در قفسه مجبور بود اکتفا کند و بقیه عمرش تقریبا در آزمایشگاه ها و کارگاه ها به اختراع و ابتکار عملی گذروند . جناب ترامپ کتاب هایی که ازشون در حال حاضر موجود دست پخت خودشون نیست و پول دادن تا کسی براشون این کتاب ها رو بنویسن . برای پی بردن به عمق فاجعه باب دیلن برنده نوبل ادبیات 2016 در حال حاضر متهم به سرقت ادبی برای متن خطابه خودشون در انجمن نوبل هستن . نکته مقابل قضیه رو نگاه که می کنی می بینی ارسطو با اون همه دبدبه و کبکبه معلم اسکندری بود که سرشت هیولایی اش جهان رو شگفت زده کرد . وقتی سازمان محیط زیست جهانی 11% از مناطق پر جمعیت کره زمین رو به مدفن گاه کشتار

خوبی ما برقی ها این که می دونیم تو هر سیستمی خطا وجود داره و هر چقدر هم بخوای محاسبات مهندسی رو سخت تر بگیری و ابزار های گرون تر به کار ببری باز هم خطا ممکنه رخ بده و یا خود این سیستم های و ابزار های گرون یک سری مشکلات دیگه خود به خود ایجاد کنه که از محاسبات تو افتاده . خوبی ما برقی ها این که به عشق در یک نگاه اعتقاد نداریم . چون نگاه هم می تونه خطا بره و یا بهتر بگم خود نگاه کردن صرف ، می تونه باعث بشه خیلی خطر ها و تهدید ها رو نبینی خوبی ما برقی ها این که یاد گرفتی تو کار ها جدی باشیم و از کوچک ترین جزیات هم نگذریم چون فاصله تبدیل شدن به زغال و سالم برگشتن از داخل پست فشار قوی چند صدم ثانیه س . خوبی ما برقی ها این می دونیم هیچ کاری راحت نیست باید کلی معادله یک به یک حل بشه و در کنار هم قرار بگیره تا به نتیجه مطلوب برسی و گرنه مشکل در یک بخش کوچیک یعنی مشکل کل سیستم و یعنی بی فایده بودن نقش مهندسی تو . من مهندس قابلی نیستم ولی با همین الگوریتم انتخابت کردم . می دیدمت و یک سال بهت فکر می کردم و تمام قطعه ها رو کنار هم می ذاشتم . دیدمت و جدی گرفتمت ، نگاه ت رو ، حرفات رو ، نگفته هات رو ، گرمی دست هات رو . می بینمت و مسیری که اومدیم رو چک می کنم بار ها و خطا هام رو سعی می کنم جبران کنم تا مطمئن تر بشم که این منم که می خوامت . و باز هم خواهم دیدت و این پروژه رو سعی خواهم کرد به بهت

فقط کافیه کمی به دور و برمون بیشتر توجه کنیم تا با سیلی از آثار علمی و تالیفی و ترجمه رو به رو بشیم که نویسنده و مترجم اثر کس دیگه ای ولی اسم و رسمی که معرف خالق اثر مطلق به فرد دیگه ای. سرقت ادبی و علمی پدیده نوظهوری نیست و تقریبا در تمام جوامع وجود داره ، ریشه این مشکل رو هم نمی تونیم منحصرا به یک یا دو عامل محدود کنیم . شاید اگه عمری بود و رقبتی بشه در سلسله مطالبی تمام عوامل اقتصادی و فردی و علمی و فرهنگی این فرزند نامشروع جامعه مدنی رو تشریح کرد ولی درخت مجله ای با رویکرد فرهنگی و اجتماعی . شاید بهتر به قضیه از دید فرهنگی نگاه کنیم . ریا و ظاهر سازی هم از نظر اخلاقی و هم از نظر شرعی پدیده نکوهش شده ای هستش ، این که تظاهر به داشتن متایی کنیم که در اختیار نداریم ناپسند ولی ناپسند تر از اون ادعا به داشتن توانایی و قابلیتی که باطن جعلی و فیک داره . ادبیات قدیم این سرزمین پر از کلماتی که از نظر معنی بسیار پر مغز بودند ولی امروز از اون ها استفاده نمی کنیم . یکی از این کلمات چوبک هستش که به معنای دروغی بود که ظاهری واقع بینانه داشت. البته عصر حاضر هم برای خودش کلمات هم تراز ساخته ولی نکته ای که ازش غافل شده بار منفی و مثبت واژه هاست . در عصر ما کلماتی مثل ظاهر سازی و تظاهر و ریا کاری غرابت عجیبی با زرنگی و فرصت طلبی و حق خود رو از جامعه گرفتن پیدا کرده ، نتیجه این تفسیر هم دنیای

« برای یک مرد عاقل و آگاه ، هر روز شروع زندگی جدیدی است » این شعاری بود که مدتی برای خودم انتخاب کردم و سعی می کردم بهش عمل کنم . ولی یک مدت دچار شک شدم . شک به معنی عاقل بود . شک به مفهوم آگاه بودن و شک به چیستی زندگی . من تو محیطی بزرگ شدم که همیشه از احساسات ضربه خوردم . یعنی هر وقت خواستم از پنچره احساس به چیزی نگاه کنم یا نادیده گرفته شدم یا تمسخر شدم یا بد تر از همه بهم ترحم شده . پس از خیلی سال پیش به این نتیجه رسیدم راه منطق رو تو هر چیزی پیش بگیرم . تا این اواخر همه چیز خوب بود ولی منطق داشتن در جامعه بی منطق . منطق داشتن با افرادی که شاید درست نمی تونی درکشون کنی ، منطق مدار بودن درباره مسائلی که هزارجور تابو و عرف پشتش هست ، آدم رو خسته و مریض می کنه حداقل من خسته یا مریض کرده ! نمی دونم . هیچ وقت تو زندگی ادعا نکردم که به همه چیز پیرامون خودم آگاه هستم چون این ابلهانه ترین چیزی که هر انسانی می تونه ادعا کنه ولی حداقل همیشه فکر می کردم به خودم و رفتارهام آگاهی دارم و با منطق و عقل گرایی این رفتار ها رو برنامه ریزی می کنم . خنده دار این که الان شک دارم که حتی خودم رو هم واقعا میشناسم و کاملا تحت کنترل دارمش و آیا این خود من خود مفیدی ؟ خودی که به دیگران آزار نمی رسونه ؟ این آگاهی کاذب چند بعدی و من چند بعدش رو دارم ؟!! و در نهایت چیزی که همیشه آزارم می داده این که زندگی

زمانی ، پسربچه ای بود که رفتار بدی داشت.پدرش به او کیفی پر از میخ داد و گفت هرگاه رفتار بدی انجام داد، باید میخی را به دیوار فروکند. روز اول پسربچه سی وهفت میخ وارد دیوارکرد.در طول هفته های بعد، وقتی یادگرفت بر رفتارش کنترل کند، تعداد میخ هایی که به دیوار میکوبید به تدریج کمتر شد. او فهمید که کنترل رفتار، از کوبیدن میخ به دیوار آسانتر است. سرانجام روزی رسید که پسر رفتارش را به کلی کنترل کرد. این موضوع را به پدرش گفت و پدر پیشنهاد کرد اکنون هر روزی که رفتارش را کنترل کند، میخی را بیرون بکشد.روزها گذشت و پسرک سرانجام به پدرش گفت که تمام میخ ها را بیرون کشیده.پدر دست پسرش را گرفت و سمت دیوار برد.پدر گفت: تو خوب شده ای اما به این سوراخهای دیوار نگاه کن.دیوار شبیه اولش نیست.وقتی چیزی را با عصبانیت بیان می کنی، آنها سوراخی مثل این ایجاد می کنند. تو میتوانی فردی را چاقو بزنی و آنرا دربیاوری . مهم نیست که چقدر از این کار ، اظهار تاسف کنی.آن جراحت همچنان باقی می ماند. ایجاد یک زخم بیانی(رفتار بد)، به بدی یک زخم و جراحت فیزیکی است.برچسبها: داشته ها

سال های متمادی هست که هر حرف و نظری به سادگی قد و قواره برچسب سیاسی تنش میشه یا به تنش می کنن( ! ) به همین دلیل اول کار خیال خودم و شما رو می خوام راحت کنم و به سراغ سیاست مدار ها برم . یکی مخالف هاش رو خار و خاشاک می خونه ، یکی بی سواد و جاهل ! اون یکی وابسته و فریب خورده و این وسط هم یکی پیدا میشه بگه من و تبارم ژن خوب داریم فلذا جایگاه فعلیمون حق مون . می دونیم امام حسن و امام حسین وقتی دیدن یه پیر مرد اشتباهی داره وضو می گیره چه کار کردن ، سالی چند ده بار هم این داستان به اشکال مختلف برامون روایت میشه توسط بخش روحانی جامعه ولی همین بخش روحانیت اون جا که باید ، فراموش می کنه حرمت موی سفید ، آبرو یک انسان و خانواده ش ، فرد تازه درگذشته و امثالهم، تقریبا تمام چیزی که ادیان برای گسترشش آمادن . وارد رستوران یا کافی شاپ میشیم ، مورد استقبال و خوش آمد گویی صاحب رستوران یا دُرمَن قرار می گیریم . سر یک میز می شینیم ، منو رو دستمون می گیریم و بعد چند دقیقه فکر کردن و عرق ریختن و تعجب کردن با این حقیقت رو به رو میشیم که توان پرداخت هزینه هیچ کدوم از اسم های فرنگی که نوشته شده رو نداریم . طبعا قصد ترک اون مکان شوم رو می کنیم ، ولی همین که از صندلی بلد میشیم گویا وارد جهان دیگه ای شدیم ، گارسون چپ چپ نگاهمون می کنه ، ممکنه مجبور بشیم تیکه سنگین صاحب رستوران رو هم تحمل کنیم و حتی پارکبان

نقش موثر شبکه های اجتماعی بر زندگی جمعی انسان ها ، امروزه بر کسی پوشیده نیست . ولی بحث همواره بر سر نوع تاثیر گذاری این شبکه ها در جامعه ایرانی بوده و احتمالا خواهد بود . گروهی همواره قصد دارن تمام مشکلات اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی را بر گردن شبکه های اجتماعی و افرادی بیندازند که از این فضا ها استفاده می کنن ولی چرا ؟ در کشور ما عده ای همواره بر تمام پدیده ها دیدگاه ایدولوژیک دارند و در طی دهه های اخیر این رادیکال گرایی تند تر و تند تر هم شده ولی بیاید فکر کنیم شبکه های مجازی به طور کلی حاصل اتفاقی به نام انفجار اطلاعات بوده ، بیش از نیمی از مردم جهان امروزه به اینترنت وصل هستن و یک هفتم از جمعیت جهان هم هر روزه اکانت فیس بوک خود را چک می کنند . شاید بشود گفت مادر اینترنت دوران جنگ سرد و پدرش نیاز های نظامی و اطلاعاتی بوده ولی بستری که اینترنت در آن رشد کرده کاملا شکل و فرم اجتماعی دارد و ایدولوژی در آن کارکردی ندارد . شاید بهتر باشد این طونه بیان کنیم که ایدولوژی به هر شکل و نوعش همواره در مقابل علم و تاریخ دچار شکاف و فروپاشه شده ، پس اگر با دیدگاه ایدولوژیک سراغ شبکه های مجازی که می شود ادعا کرد حاصل علم حتی از نوع نظامی آن است برویم دچار بحران عدم شناخت و پذیرش آن خواهیم شد . چون در صورت پذیرش آن تقریبا تمام پایه های ایدولوژی خود رو برچیده خواهیم یافت . موضوع قابل تعمل ب